Een werknemer werkt als vlieginstructeur bij een luchtvaartschool. Op 2 april 2009 neemt hij op een testvlucht een leerling mee als ballast. Hij heeft hiervoor geen toestemming gevraagd of gekregen. Als hij daarop wordt aangesproken, schiet hem dat kennelijk in het verkeerde keelgat. Hij slaat zo hard met zijn hand tegen een muur dat zijn middenhandsbeentje breekt. Daardoor wordt hij arbeidsongeschikt.

Passend werk

De bedrijfsarts constateert op 17 april 2009 dat er sprake was van een verminderde fysieke en mentale belastbaarheid. De rechterhand moet drie weken volkomen ontlast worden. De werkgever verzoekt de vlieginstructeur vervolgens om met ingang van 27 april 2009 passend werk te gaan doen. De werknemer is het daar niet mee eens en vraagt deskundigenoordeel bij het UWV. Die komt op 3 juni 2009 tot het oordeel dat de werknemer arbeidsongeschikt is voor zowel zijn eigen werk als het door de werkgever aangeboden passende werk.
­
De werkgever laat het daar niet bij zitten en vraagt ook zelf een deskundigenoordeel. Ook dat oordeel geeft aan dat de werknemer arbeidsongeschikt is voor zowel zijn eigen werk als het aangeboden passende werk.

Kort geding

De werkgever heeft vanaf 3 april 2009 geen loon meer betaald. De werknemer vordert in kort geding betaling van zijn salaris. Hij voert aan dat hij in het verleden betrokken is geweest bij enkele bijna ongevallen door ouderdom en slecht onderhoud van de vliegtuigen. Die werden niet gemeld aan de bevoegde autoriteit. Elke keer als hij de werkgever daarop aansprak, werd daar niets mee gedaan. Daardoor raakte hij steeds meer gestrest. Dat heeft geleid tot de escalatie van 2 april 2009.

Terecht

Volgens het voorlopig oordeel van de kantonrechter is de werknemer terecht aangesproken op het zonder toestemming meenemen van een leerling tijdens een testvlucht. Hij heeft zichzelf vervolgens in de situatie gebracht dat hij door een fysieke oorzaak, te weten een gebroken middenhandsbeentje, gedurende een periode van vier weken geen productieve arbeid voor de werkgever heeft kunnen verrichten.
­
In het kader van deze kortgedingprocedure sluit de rechter niet uit dat de werknemer bewust roekeloos heeft gehandeld door met zijn hand tegen de muur te slaan. Die handeling ligt in zijn eigen risicosfeer. Hij heeft daarom geen recht op loon gedurende de vier weken die volgens de artsen nodig waren voor het herstel van het middenhandsbeentje.

Doorbetaling

Nu de bedrijfsarts en het UWV van oordeel waren dat de werknemer ook ná die vier weken nog arbeidsongeschikt was, moet de werkgever het loon vanaf die periode, dus na 30 april 2009, wél betalen. Uitgangspunt van de wet is dat de werknemer bij ziekte recht heeft op doorbetaling van (70%) van zijn loon. Daarop zijn enkele uitzonderingen. Zo heeft de werknemer die zijn eigen genezing belemmert geen recht op loon. Dat geldt ook voor het geval waarin de werknemer weigert passend werk te aanvaarden of weigert zich te onderwerpen aan voorschriften van de bedrijfsarts.
­
Daarnaast volgt uit artikel 7:629 lid 3 onder a BW dat de werknemer wiens ziekte door opzet is veroorzaakt geen recht heeft op doorbetaling van het loon. De toets die daarbij moet worden aangelegd is behoorlijk streng.

Potje zaalvoetbal

Het criterium is dat de werknemer zijn arbeidsongeschiktheid wegens ziekte willens en wetens heeft veroorzaakt. Een blessure door een potje zaalvoetbal valt daar dus niet onder. Een beroep van de werkgever op deze bepaling heeft daarom doorgaans weinig kans van slagen. In dit geval ging het dus anders en mag de werkgever de loonbetaling stoppen gedurende de periode dat de werknemer door eigen, opzettelijk handelen arbeidsongeschikt is.
­
Bron: Kantonrechter Sittard-Geleen, 20 juli 2009, nr. 340678 CV EXPL 09-2577, JAR 2009, 211