Het was een vreemd gesprek. Ik ontmoette eigenlijk een pratende folder. Twee ambtenaren legden mij beurtelings uit dat werkgevers inhoudingsplichtig zouden worden voor werknemers die hun nominale premie ZWV niet betaalden. Dit leek mij een hele slechte truc. Een nieuwe inhoudingsplicht creëren terwijl er juist gewerkt wordt aan vereenvoudiging van inhoudingsplicht met betrekking tot alle andere loonheffingen.
­
Zo komen we nooit ergens met die administratieve lastenverlichting. Juist toen ik deze argumenten wilde uitspreken legden de ambtenaren mij vriendelijk doch beslist het zwijgen op. Het was niet de bedoeling om argumenten uit te wisselen, het was de bedoeling om mededelingen te doen.

Brief met bezwaren aan de minister

Ik vond dit een hele rare gang van zaken. En nog voordat er daadwerkelijk een wetsvoorstel in de Tweede Kamer was gepresenteerd heb ik maar een brief geschreven aan de minister (zie de bijlage hieronder). De bezwaren tegen de nieuwe inhoudingsplicht waren mijns inziens overtuigend. Ten eerste komen er veel administratieve lasten bij. Of het nou om één of tien wanbetalende werknemers gaat, een nieuwe inhoudingsplicht (met een discoördinerend loonbegrip) is altijd veel werk.
­
Ten tweede worden werkgevers opgezadeld met privacygevoelige gegevens die tussen werknemers en verzekeraars behoren te blijven. Het betaalgedrag van werknemers gaat geen werkgever wat aan. En ten derde worden verzekeraars in één klap lui gemaakt. Als de overheid en werkgevers de inning van wanbetalers overneemt kan de verzekeraar achterover leunen. Er is geen enkele prikkel meer om efficiënt te innen.
­
Het wetsvoorstel werd - op 11 oktober jl. - natuurlijk gewoon ongewijzigd ingediend. Interessant was daarbij wel dat de Raad van State zeer afwijzend stond tegenover de plannen van de minister. Daarmee was overigens nog niets gewonnen. Het komt regelmatig voor dat adviezen van de Raad van State geen enkele rol spelen bij het aannemen van wetten.

Wetsuitvoering al lang gestart

En toen kreeg ik - twee weken voor de behandeling van het wetsvoorstel in de Tweede Kamer - een telefoontje van een medewerker van het College Zorgverzekeringen (CVZ). Ik had nog nooit van dit college gehoord. Het bleek een zelfstandig bestuursorgaan belast met de uitvoering van de zorgverzekeringen. Mooi.
­
De medewerker vertelde mij dat ze bezig was cursussen in te plannen voor loonadministratiekantoren om de nieuwe inhoudingsplicht uit te voeren en of ik niet mee wilde doen met zo'n cursus. Het was gratis. Ik dacht dat ik het verkeerd verstaan had. Maar dat was niet zo. Ik vertelde de medewerkster - een beetje bozig - dat de hele Staten Generaal en de vorstin zelve nog aan de behandeling van het wetsvoorstel moesten beginnen en dat de bezwaren tegen het wetsvoorstel groot waren. Een cursus voor loonadministratiekantoren leek mij op zo'n moment nogal voorbarig.
­
Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn. Na een diepe zucht zei de medewerkster dat dit nou eenmaal de wens van de minister was en dat hij met het parlement en de bezwaren tegen het wetsvoorstel niks te maken had. Dat laatste was natuurlijk een verspreking maar ik houd wel de indruk dat men op het ministerie van VWS en bij het aanklontende CVZ kritiek en democratische besluitvorming maar lastig en overbodig vindt.